.:ชนัญชิดาที่รัก:. รักนี้มอบแด่ภาพถ่าย กล้อง และกำลังใจ

ในหน้านี้  จะขอบรรยายประวัติของตนเอง
ตั้งแต่เกิด  จนถึงปัจจุบัน (ที่ไม่รวมอนาคต) ไม้อย่างละเอยีดที่สุดเท่าที่จะพิมพ์ได้
ใครใคร่อ่าน อ่าน  ใครใคร่ปิด  ปิด  ... ไม่มีการบังคับขู่เข็ญใด ๆ ทั้งสิ้น
และประวัติในหน้านี้  คือประวัติจริงของข้าพเจ้า  ดังนั้น  ควรมิควรแล้วแต่จะกรุณา
หากว่ามันดูยืดเยื้อยาวนานเกินไป  ตัดการอ่านในบางส่วนทิ้งก็ไม่ว่า  หรือจะอ่านจะหมด  ก็จะปลื้ม
ขอขอบพระคุณ ...

* ประวัติของฉัน *

ข้าพเจ้าชื่อ นางสาวชลลดา  รัตนเดช  ปัจจุบันขณะนี้ (29 ตุลาคม 2551) อายุ 20 ปี 2 เดือน สิบวัน
เกิดและเติบโตที่จังหวัดอุดรธานี  สถานะของพ่อแม่คืออยู่ด้วยกัน 
แต่ถึงกระนั้น... ก็เหมือนอยู่กันเพียงทางกาย
ข้าพเจ้าเติบโตมาด้วยความรู้สึกรักและอบอุ่นจากญาติทางแม่ของข้าพเจ้า 
นั่นคือคุณยาย  น้าทั้งหลาย ... (น่าเศร้านักที่ยายเสียไปนานแล้ว)
แต่ตรงกันข้าม 
ข้าพเจ้าไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากญาติทางพ่อเลยแม้สักนิดเดียว  ด้วยเหตุอันใดไม่ทราบได้
ข้าพเจ้าคล้ายเป็นเด็กที่มีปมด้อยในเรื้องของเสียง 
เพราะตั้งแต่จำความได้  ข้าพเจ้าได้ยินเสียงพ่อตะโกนขู่กรรโชกอยู่บ่อยครั้ง
จนทำให้สภาวะจิตใจของข้าพเจ้ารู้สึกย่ำแย่  และถูกเก็บไว้ลึกในจิตใต้สำนึกว่า 
ข้าพเจ้ากลัวเสียงดังมากเพียงใด  จนถึงตอนนี้ก็ยังมิหาย
เมื่อตอนยังเด็ก  เคยถูกน้องสาวของพ่อไล่ออกจากบ้าน 
เหตุผลเพียงเพราะความเข้าใจผิด  คิดว่าข้าพเจ้าทำให้ลูกของเขาตกจากเปล
ตั้งแต่นั้นมา  ครอบครัวของข้าพเจ้าที่โดนไล่ออกจากบ้านก็ตกระกำลำบาก 
ทำให้แม่ต้องขายดอกไม้บูชาพระคนเดียว  มาจนปัจจุบัน
และในตอนนี้  ข้าพเจ้าจึงได้รับความไว้วางใจจากที่บ้าน  ให้เป็นเหมือนเสาหลักในอนาคต
อาจจะด้วยเหตุผลที่ข้าพเจ้ามักจะคิดการไกล  รู้จักธุรกิจ  กระตือรือร้นที่จะทำงานอยู่เสมอ 
จึงเป็นสาเหตุให้ทุกคนไว้วางใจ

การศึกษา

ตั้งแต่อนุบาลหนึ่งจนถึงประถมศึกษาปีที่หก  ข้าพเจ้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลอุดรธานี 
และจากนั้น  จึงได้สอบเข้าชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง
ที่โรงเรียนสตรีราชินูทิศ  โรงเรียนประจำจังหวัดแสนดังที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ กัน
แต่ด้วยความซวยนั้นไซร้  ทำให้ทางโรงเรียนพิมพ์ชื่อประกาศของข้าพเจ้าผิด 
โดยพิมพ์นามสกุลเป็นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่
เช่นนั้น  จึงทำให้ข้าพเจ้าต้องยัดเงินเข้าโรงเรียนสมใจหมาย 
และจากนั้นก็เริ่มจนลงเรื่อย ๆ  ฮ่าฮ่า  รู้สึกดีนักแล
ข้าพเจ้าเรียนที่สตรีราชินูทิศจนจบมัธยมศึกษาปีที่หก 
ในขณะที่อยู่ในโรงเรียนนั้น  คนส่วนมากมักมองว่าข้าพเจ้าคือสาวทอมบอย(แสนหล่อ?)
แต่ในความเป็นจริงแล้ว  ข้าพเจ้าก็เป็นผู้หญิงนี่แหละเฟ้ย!! 

จนเมื่ออยู่ชั้นสุดท้ายของการศึกษา  ก็ได้เริ่มมีการสอบรับตรงเข้ามหาวิทยาลัยต่าง ๆ
มหาวิทยาลัยที่สอบติดที่แรกคือมหาวิทยาลัย... เอ่อ... เอเชีย? หรืออะไรสักอย่าง (ที่อยู่หัวหินน่ะ)
คณะธุรกิจการบิน
มหาวิทยาลัยที่สองที่สอบติดคือมหาวิทยาลัยขอนแก่น 
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์  สาขาพัฒนาสังคม
แต่ทั้งสองมหาลัยข้าพเจ้าไม่สนจะเรียน!  เนื่องด้วยเป็นคนหยิ่ง (หรือเปล่า?)
ดังนั้น  เมื่อไม่สนจะเรียน  จึงได้รอสอบแอดมินชั่น 
โดยเลือกมหาวิทยาลัยมหาสารคามและมหาวิทยาลัยขอนแก่นสองที่
ผลปรากฏว่า  ข้าพเจ้าติดมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  คณะวิทยาการสารสนเทศ  สาขา นิเทศศาสตร์
โอ้วจอร์ชมันยอดกล้วยทอดมาก!!  มีหรือที่ทางบ้านจะอิดออดไม่ให้ข้าพเจ้าเรียน 
ดังนั้น  ข้าพเจ้าจึงได้เดินทางไปเรียนที่นั่น
ณ ฉะนี้แล ...

สิ่งที่ชอบ

สิ่งที่ชอบของข้าพเจ้ามีอยู่หลากหลาย  ซึ่งแต่ละอย่างอาจจะดูไม่ค่อยเข้าทีเข้าทางเหมือนกันเสียเท่าไหร่
แต่ไม่ว่าอย่างไร  ทุกสิ่งที่ชอบ  นั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้ารักยิ่งชีพ
แบ่งออกได้ดังนี้

น้องชายของข้าพเจ้า

(ขออภัยที่รูปที่ใช้คือรูปเก่าเมื่อสามปีที่แล้ว)

นั่นคือ เต๋า และ สมชาย ...
อย่าสงสัยกันเชียวว่าทำไมถึงไปชื่อเหมือนนักร้องบางคนที่อยู่ในประเทศไทย  ไม่ได้ตั้งใจให้ชื่อไปเหมือน
เพียงแต่สมชายเป็นอัลเซเชี่ยน 
แม่เลยอยากให้ชื่อดูสมชายชาตรี  แข็งแรงแข็งขัน  จึงได้ออกมาว่า "สมชาย"
ส่วนเต๋านั้นไซร้  ตามก้นสมชายมาอีกหนึ่งอาทิตย์  และชื่อนี้เอง... ที่แม่ของข้าพเจ้าอาจจะผิดไปบ้าง
ตรงที่ขี้เกียจจะตั้งแล้ว  ก็เลยขอตั้งให้มันสอดคล้องกันก็แล้วกัน 
เอ้า!  เต๋าสมชาย  ร้องเพลงให้ฟังหน่อยลูก!! บลู๊ววววววววววว~
ปัจจุบันเต๋าและสมชายอยู่กับข้าพเจ้ามาเป็นเวลาแปดปีพอดิบพอดี 
ดังนั้น  ข้าพเจ้าจึงรักสองตัวนี้มากนั่นแล...

โฟโต้ช็อป

ข้าพเจ้าเริ่มลองแต่งรูปในโปรแกรมโฟโต้ช็อปเมื่อเจ็ดปีที่แล้วอย่างเงียบ ๆ ...
ฝีมือของข้าพเจ้าไม่ค่อยจะเหมือนของใครเท่าใดนัก 
อาจจะเป็นเพราะว่าข้าพเจ้าทำตามแต่ที่ตัวเองชอบใจ  ไม่ได้สมัยนิยม
ดังนั้น  ในสิ่งที่คนอื่นชอบทำ  ข้าพเจ้าจึงไม่ค่อยมีความรู้เท่าใดนัก
เมื่อยาวเซ็ง  เครียด  เป็นบ้า  สิ่งนี้จะช่วยทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกดีขึ้นได้อย่างมหัศจรรย์เลยทีเดียว

เกมออนไลน์
เดิมทีแล้ว  ข้าพเจ้าไม่ชอบเล่นเกมเท่าไหร่นัก  นั่นเพราะรู้ตัวดีว่า  หากเล่นแล้วต้องติดเป็นแน่แท้
และก็เป็นจริงตามคาด  ณ ปัจจุบันข้าพเจ้าก็ยังคงเล่นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็น
AuDition , PANGYA , Super Dance Onlide , PUCCA ฯลฯ
สิ่งเหล่านี้ก็เป็นสิ่งแก้เบื่อ  และทำให้ข้าพเจ้าได้พบกับมิตรภาพที่บางที...
โลกภายนอกยังหาให้ข้าพเจ้าไม่ได้เสียด้วย
ดังนั้น  ข้าพเจ้าขอสัญญาว่า  ตราบเท่าที่มีเงินเล่น  ข้าพเจ้าก็จะเล่นต่อไป (ยิ้ม)

w-inds.

สิ่งสุดท้ายที่ข้าพเจ้าจะรู้สึกดีเมื่อได้ยินเสียง  ได้เห็นหน้า
อาจจะดูเหมือนเด็กวัยรุ่นบ้านักร้อง  หากที่จริงแล้วนั้นไม่ใช่  วินส์คือที่พึ่งทางใจชั้นเยี่ยม
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร  วินส์คือแรงผลักดันส่วนหนึ่ง(ที่ใหญ่มาก) ที่ทำให้ข้าพเจ้าลุกขึ้นได้จนถึงทุกวันนี้
ทำให้ข้าพเจ้าเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้จนถึงทุกวันนี้  ไม่สำมะเลเทเมา (ถึงแม้จะชอบดื่มชอบกินก็ตาม)
เรียกได้ว่าวินส์ทำให้ข้าพเจ้ามีแรงต่อสู้ 
รองมาจากที่ได้เห็นหน้าแม่และน้า ๆ ของข้าพเจ้า และหลังจากที่ระลึกถึงยายของข้าพเจ้าแล้วนั่นเอง

เอาเท่านี้ก่อนแล้วกันนะ
เมื่อยมือ... ไว้วันหลังจะมาเพิ่มเติมในส่วนที่ไม่ชอบก็แล้วกัน
ขอให้อ่านอย่างสนุก  จงโชคดี ...