.:ชนัญชิดาที่รัก:. รักนี้มอบแด่ภาพถ่าย กล้อง และกำลังใจ

* ลืมบอกหลายเอนทรี่แล้ว  ว่าให้กด F5 ชมธีมแบบดำๆ มืดๆ กันบ้าง  ชลลืมบอก  ฮ่าฮ่าฮ่า

ในวันหนึ่งที่ว่างเปล่าของฉัน...

ฉันลองมองรอบกาย  เผื่อว่าในสายตาของฉัน  จะเจอสิ่งใดที่ทำให้ใจรู้สึกเย็นขึ้นได้

เมื่อมองแล้วมองอีก  มองซ้ายที  ขวาที  ข้างหน้า  ข้างหลัง  หรือที่ฉันกำลังจะเดินไป

ก็ไปเจอกับอะไรบางอย่าง... อะไร... ที่ทำให้สายตาของฉันหยุดความสนใจไว้ที่ตรงนั้น

ฉันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนมันจะเป็นแมงมุม  แต่มันตัวเล็กกะจิ๊ดริดจนแทบจะมองไม่เห็น

ฉันไม่รู้สายพันธ์  ฉันไม่รู้ที่มา  ฉันรู้เพียงว่า  สายตาของฉันจับจ้องไปที่มันเพียงตัวเดียวเท่านั้น

เมื่อฉันเริ่มมองการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ นี้  ในตอนนั้นเอง... ที่ใจของฉันเริ่มสงบลง

ตัวเล็กตัวน้อยที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว

มีท่าทีตระหนกต่อดวงตาคู่ใหญ่โตที่จับจ้อง  มันวิ่งไปมา  หลบบ้าง  ประจันหน้าบ้าง

สุดท้าย... ฉันกลับได้เฝ้ามองมันเพียงเวลาไม่นาน

ฉันเริ่มรู้สึกว่า... ใจของฉันกำลังสงบลงเรื่อยๆ เพียงเพราะมองสิ่งเล็กๆ ที่เรามองข้ามมันมาตลอด

ฉันเริ่มอยากพัก  อยากนั่งในที่ร่มเย็น  แดดที่แผดเผาทำให้ใจของฉันเริ่มร้อนอีกครั้ง

แต่ถึงอย่างนั้น  ก่อนที่ทุกอย่างจะร้อนรน  ฉันได้พบกับอะไรบางอย่างอีกครั้ง

ฝูงมดที่เดินเรียงกันเป็นทางยาว

บ้างเดินชนกันจนเซถลาจะตกจากเส้นด้ายเพียงเส้นเดียวที่เป็นถนน

บ้างเร่งรีบราวกับกลัวว่าเวลาที่มีค่านั้นจะสูญหายไป

บ้าง... คอยช่วยเหลือผลักดันให้กันและกันไปในจุดที่สูงยิ่งกว่า

บ้างค่อยๆ เดินเคียงคู่กันไปทุกหยดก้าวของการเดินทาง

บ้างก็รีรอ พร้อมเพรียง  เพื่อจะไปสู่จุดสูงกว่านี้พร้อมกันเป็นกลุ่มก้อน

หรือสุดท้าย... ก็เลือกที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยว  มากกว่าการใช้ชีวิตกับกลุ่มก้อน

ในหลากหลายของความรู้สีกที่ต้องผจญ  ทุกสิ่ง... อาจเป็นมากกว่าที่พบเห็น

หรืออาจน้อยกว่าที่ได้พบมา

ฉันนั่งมองทางเดินของกลุ่มมดด้วยรอยยิ้ม  ตอนนี้ใจของฉันสงบขึ้นมากแล้ว

ได้เวลาที่ฉันจะพักผ่อน  ได้เวลาที่ฉันจะผ่อนคลายให้มากขึ้นแล้ว

แล้วฉันก็หลับไปอีกหนึ่งคืน...  สองคืน...  สามคืน... หนึ่งอาทิตย์... สองอาทิตย์...

หนาว...

ฉันพบว่าในวันนี้  หนาวเย็นกว่าทุกๆ วัน  ความหนาวที่เข้าครอบคลุมทำให้จิตใจของฉันเริ่มร้อนรน

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน

แต่เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้น  ลุกจากที่นอนที่มีผ้าห่มนุ่มหนารองรับความหนาวนั้น

ฉันลองเดินลงบันได  และมาหยุดตัวเองอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน

สิ่งที่ฉันได้พบ  ทำให้ฉันแย้มยิ้มออกมาได้ในทันทีที่ได้สบสายตา

อันที่จริงแล้ว  เป็นประจำที่ฉันต้องตื่นก่อน  แต่ในวันนี้ที่อากาศหนาวเย็น

สมชายกลับตื่นก่อนฉัน  และเดินลงมาจากที่พักบันไดอันเป็นที่นอน  มาสัมผัสกับแดดของยามเช้า

สมชายอาบแดด  หวังพึ่งให้แสงแดดในวันนี้ชโลมความอบอุ่นมาให้บ้าง  นอกจากที่ได้รับจากเสื้อที่ใส่อยู่บนตัว

แล้วฉันก็ได้ยินเสียง  ตึง  ตึง  ตึง

ทุกวันนี้เต๋านอนในห้องของฉัน  และทุกวันที่หนาวเช่นกัน  ที่เต๋าจะตื่นหลังจากฉันตื่นเสมอ

เต๋าเดินตามลงมาด้วยความเกียจคร้าน  บิดขี้เกียจไปมาอยู่หลายคราจนหนำใจ  ก็ออกเดินไปหาสมชาย

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ  มองไปรอบๆ บ้าน

แสงแดดไม่เพียงแต่ทำให้สมชาย  เต๋า  และฉันอบอุ่น

ต้นไม้ใบหญ้าที่ทนความชุ่นฉ่ำจากน้ำค้างมานานแสนนานเสียทั้งคืน

ก็ได้ความอบอุ่นนั้นด้วยเช่นกัน

ในตอนนี้  ฉันรู้สึกได้ว่า  ความทรมานจากฝันร้าย  และความหนาวเย็นที่คืบคลานมานั้น

กำลังจะหายเข้าหมอกหนาไปเรื่อยๆ ช้าๆ 

เพียงเพราะฉันมีสิ่งสำคัญ  สิ่งที่ฉันแบ่งปันความอบอุ่น  และสิ่งเหล่านั้น  ก็มอบความอบอุ่นให้ฉันเช่นกัน

ฉันยิ้มให้กับสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น  สมชายกับเต๋ากำลังเดินเข้าบ้านไปแล้ว

และฉัน...ก็ต้องเดินตาม

••••••-----------------------------------------------------------------------------------••••••

หายไปนานเลยค่ะกับการอัพบล็อก  อัพแต่ละทีก็ไม่ได้มีสาระอะไรเลย

ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองห่างหายจากการถ่ายรูปไปนานพอสมควร

วันนี้ตื่นเช้า  อากาศสดชื่น (หนาวมากตะหาก) เลยออกเดินเล่นกับน้องๆหน้าบ้าน

ก็เลยได้มีโอกาสถ่ายมาเล็กๆ น้อยๆ

รูปมดกับแมลงตัวนั้น... ชลถ่ายไว้ได้เกือบสองอาทิตย์แล้วล่ะค่ะ  แต่ไม่มีโอกาสเอามาลงสักที

เพราะไม่รู้จะเอาลงทำไม

สวยก็ไม่สวย  ชัดยังไม่ค่อยชัดอีกตะหาก  แต่ก็อยากจะมาแบ่งปันให้ทุกๆ คนได้ดูกันนะคะ

รูปน้อยไปหน่อย  มาอัพไว้...กลัวคนในบล็อกจะลืมกัน

อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ

ที่อุดรหนาวมากๆ  ไม่รู้ที่อื่นจะหนาวเหมือนอุดรไหม

แต่ก็อย่าละเลยสุขภาพร่างกายของตัวเองกันนะคะ

ไว้จะหาโอกาสไปเดินถ่ายรูปซักกะหน่อย  ห่างหายจากกล้องไปนาน  กลัวได้ขัดสนิมจริงๆ เลยค่ะ

ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้าน้าทุกคน

สวัสดีค่า