.:ชนัญชิดาที่รัก:. รักนี้มอบแด่ภาพถ่าย กล้อง และกำลังใจ

กด F5 ชมธีมใหม่สดใสๆ กับท้องฟ้าด้วยนะคะ* 

ก่อนจะเข้าเรื่องเอนทรี่ในวันนี้
ชลมาชวนทุกคนไปเที่ยวสวนสัตว์ดุสิตด้วยกันค่ะ

จะไปวันไหนยังไม่แน่ชัด  แต่น่าจะเป็นต้นเดือนตุลานี้นี่แหละ

ถ้าใครสนใจอยากจะไปด้วยกัน  รอตามรายละเอียดเอนทรี่หน้านะคะ

กะว่าช่วงนี้จะไม่อัพบล็อกแล้วเชียว
ไม่ใช่เพราะติดเกมนะคะ  แต่ด้วยสุขภาพและอะไรหลายๆ อย่างทำให้ไม่เกิดอารมณ์อยากจะอัพเท่าไหร่นัก  ฮ่าฮ่า
แต่แล้ว  เมื่อเรื่องๆ หนึ่ง  จากหลายๆ คนที่มากรอกหู  แต่เป็นเรื่องคลับคล้ายคลับคลาเดียวกัน
ก็เลยทำให้อดใจไว้ไม่ได้จนต้องออกมาเขียนบล็อกเป็นการระบายทางหนึ่งค่ะ

เพราะฉะนั้น  เอนทรี่นี้  ชลให้เป็นเอนทรี่ระบายแล้วกันเนาะ

จากชื่อหัวข้อเอนทรี่... อย่ามาดูถูกกล้องคอมแพคนะ!!
แน่นอนว่าสิ่งที่จะระบาย  ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง  ยังไงชลจะขอเล่าเรื่องราวที่ถูกพบเจอมาให้ได้อ่านกันก่อนนะคะ

เรื่องที่ ๑

วันหนึ่งในขณะที่ออกไปตระเวณถ่ายรูปข้างนอก
ชลเจอเพื่อนคนหนึ่งค่ะ...  เค้าก็เข้ามาพูดคุยด้วย  ซึ่งหัวข้อที่คุย... เป็นหัวข้อที่ชลฟังแล้ว  จี๊ดจ๊าดขึ้นมาในหัวสมองเลยทีเดียว

เพื่อน : อ้าวชล  ถ่ายรูปอะไรอยู่อะ
ชล : ถ่ายไปเรื่อยแหละ
เพื่อน : ถ่ายเล่นๆ หรอ  เห็นถือกล้องธรรมดาอยู่
ชล : (หือ...??)  เปล่า... ถ่ายเอาไปลงบล็อกอะ
เพื่อน : เอาลงบล็อก.. ถ่ายด้วยกล้องดิจิตอลธรรมดาๆ เนี่ยนะ!!  มันจะสวยอยู่หรอ
ชล : ไม่รู้สิ... ถ่ายทีไรคนก็ชอบนะ  (นั่น! ขออวดอ้างที  กร๊ากกกกกกก ไม่รู้จะมีคนชอบจริงๆ รึเปล่า)
เพื่อน : จริงหรอ  แต่กูว่ากล้องแค่นี้ไม่ดีเลยอะ  มันจะถ่ายให้สวยได้ยังไง  นี่กะจะยึดเป็นอาชีพเลยใช่มั้ยเนี่ย
ชล : อืม... กำลังเก็บเงินเปิดสตูดิโอเป็นของตัวเองอยู่ว่ะ
เพื่อน : โหยย  งั้นมึงก็ต้องซื้อกล้องตัวใหญ่ให้ได้ก่อนเหอะ  แล้วค่อยมั่นใจที่จะเปิด

แล้ว... กล้องดิจิตอลคอมแพคธรรมดาๆ มันไปยึดติดอยู่บนหัวมึงหรอคะ  ถึงทำให้กูมั่นใจที่จะเปิดสตูดิโอไม่ได้น่ะ !!
ชลฟังแล้วจี๊ดจ๊าดมากกกกกกก
ใช่อยู่... ที่ถ้าเปิดสตูดิโอจริงๆ แล้ว  ก็ต้องมีกล้อง DSLR เป็นธรรมดา  แต่... คุณๆ จะไม่สร้างสรรค์ฝีมือ  ผลงาน  พัฒนาให้มันได้ดีก่อนหรอคะ
แล้วค่อยไปเล่นกล้องที่ใหญ่กว่าอะ  สีหน้าดูแคลนมากๆ ตอนมองมาที่โอลิมจังที่รักของชล  ฮ่วย!! โมโหอย่างแรง!!!

เรื่องที่ ๒

วันหนึ่งในขณะที่เล่นปังย่าอยู่...
เล่นด้วยกันสามคนในห้อง  คลับเดียวกันทั้งนั้น  คุ้นเคยกันดี  แล้วชลก็เปิดบทสนทนาขึ้นกับลูกสาวว่า

ชล : เนี่ย... แม่อยากไปสวนสัตว์ดุสิตอะลูกสาว
ลูกสาวแคท : ไปทำไมอะคะ  อยากไปดูอะไรหรอ
ชล : อยากไปดูเพนกวิน  เห็นมีคนบอกว่าที่นี่มีเพนกวินด้วย
ลูกสาวแคท : ๕๕๕
ชล : เอาจริงๆ คืออยากไปถ่ายรูปสัตว์น่ะ  แต่ก็อยากดูเพนกวินจริงๆ ด้วยนั่นแหละ  กร๊ากกกกกกก
น้องคนหนึ่ง (ไม่ขอเอ่ยนามละกัน) : พี่ชลชอบถ่ายรูปหรอ
ชล : อื้ม  ชอบมากๆ เลย
น้องคนหนึ่ง : พี่ชลใช้กล้องอะไรอะ
ชล : ก็กล้องคอมแพคธรรมดาๆ เนี่ยแหละ  ทำไมหรอ
น้องคนหนึ่ง : อ๋อ... นึกว่าโปร  จะได้ให้สอนให้หน่อย
ชล : แล้วเราใช้กล้องอะไรล่ะ
น้องคนหนึ่ง : Canon 400d อ่า
ชล : อ๋อ...  (อ๋อไปงั้น แต่รีบเปิดหน้าเว็บเซิร์ทหาเต็มที่  กร๊ากกกกก)  ถึงจะกล้องธรรมดา  แต่พี่สอนเราได้นะ

แล้วชลก็ส่งลิงค์บล็อกให้ในเกม  แต่คิดว่าน้องเค้าคงไม่มาเปิดดูหรอก
พอส่งลิงค์เสร็จ  น้องเค้าก็เปลี่ยนเรื่องทันที  ประหนึ่งว่าหากคุยเรื่องนี้ยาวกว่านี้  เดี๋ยวคนไม่โปร(อย่างเรา) จะสอนเทคนิคถ่ายภาพให้
คำถามที่เกิดขึ้นภายในใจของตัวเองคือ... ทำไมหรอ? ถ้าไม่ใช้กล้องใหญ่  จะไม่ถือว่าโปรใช่ไหม? เรื่องโปรไม่โปรไม่สำคัญสำหรับชล
แต่ที่สำคัญที่สุดคือ... ทำไมจะสอนกันไม่ได้ !!!
ไม่ใช่ว่าอยากสอนอะไรนักหนา  แต่เราก็เริ่มจับกล้องจนรู้ทางในบางเรื่องแล้ว  และมั่นใจว่าสอนได้แน่  ทำไมไม่ดูค่าของงาน  ก่อนที่จะดูค่าของอุปกรณ์ที่มันดูด้อยสำหรับคุณล่ะ ??
เคสนี้บอกตามตรงว่าไม่ได้รู้สึกโกรธหรืออะไรหรอกค่ะ  แต่มันเป็นอาการหมั่นไส้เล็กๆ น้อยๆ มากกว่า  เหอเหอเหอ

เรื่องที่ ๓

วันหนึ่งที่ชลกับจุ๊บแจงไปเขื่อนอุบลรัตน์กัน (หาดูได้จากเอนทรี่เก่าๆ)
ระกว่างที่ขับรถกันอยู่  ก็ได้คุยกันถึงเรื่องถ่ายภาพขึ้นมา  โดยที่แจงเปิดประเด็น

แจง : มึงชอบถ่ายรูปเนอะ  ทำไมมึงไม่ลองส่งไปขายที่สำนักพิมพ์นั้นนี้ล่ะ
ชล : ก็อยากอยู่ว่ะ  แต่งานกูยังไม่ดีเลย
แจง : กูก็ชอบถ่ายรูปนะ  คิดอยากจะเป็นช่างภาพอยู่  แต่ยังไม่มีเงินซื้อกล้องใหญ่เลย

(มาอีกละ... อะไรๆ ก็ขอกล้องใหญ่ไว้ก่อน)

ชล : มึงก็ฝึกถ่ายด้วยกล้องดิจิตอลธรรมดาไปก่อนดิ  มีเงินแล้วค่อยเก็บซื้อเอา
แจง : ไม่รู้ว่ะ  กูว่ามันไม่สวยอะ  (เอ้า!! ขนาดกล้องดิจิมึงยังถ่ายไม่สวย  แล้วกล้องใหญ่มึงจะถ่ายสวยได้ยังไง๊)
ชล : มึงก็ต้องค่อยๆ เป็น  ค่อยๆ ไป  ฝึกไปทีละขั้น  ของกูอะ  ยังไม่มั่นใจในงาน (แถมยังไม่มั่นใจว่าใช้ฟังค์ชั่นในกล้องเล็กเป็นหมดแล้วรึยัง)ก็เลยยังไม่ขอใช้กล้องใหญ่ไง

แล้วมันก็วกไปวกมา  เรื่องกล้องใหญ่  เรื่องส่งรูปขาย  แล้วก็เรื่องกล้องใหญ่  ประมาณนั้นน่ะค่ะ
แต่ประโยคหนึ่งที่ชลจำได้ดี  ว่ามันพูดกับชลเมื่อเห็นกล้องในมือที่จะใช้ถ่ายแบบให้มันในวันนี้  มันบอกว่า
"กูนึกว่าเป็นกล้องใหญ่ซะอีก"
อืมมมม...  ก็ไม่เข้าใจว่า  จะถ่ายแบบหรืออะไรนี่  กล้องเล็กไม่ได้หรอคะคุณอีแจง!!

จากสามเรื่องที่เล่ามา  เป็นแค่เรื่องเล็กๆ ที่โดนในช่วงที่ถ่ายรูปมานี้
ที่จริงมีอีกหลายเรื่องราวค่ะ  บางเรื่องเล็กกะจิ๊ดริด  บางเรื่องล่ะหนักเอาการเลย  แต่ขอยกมาให้อ่านกันแค่สามเรื่องก็พอ

หลายคนอาจจะมองว่า  มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่จะมีคนพูดอย่างนี้อยู่แล้ว
ไม่ว่ายังไง  กล้อง DSLR ต้องยอดเยี่ยมที่สุดอยู่แล้ว
ใช่... เห็นด้วยว่ากล้อง DSLR นั้นเยี่ยมยอดที่สุด  แต่ก็อย่าดูถูกกล้องดิจิตอลคอมแพคธรรมดาๆ เลยนะคะ

ใครบอกว่ากล้องดิจิตอลคอมแพคธรรมดาๆ จะถ่ายรูปออกมาสวยไม่ได้
ใครบอกว่ากล้องดิจิตอลคอมแพคธรรมดาๆ จะมีฟังค์ชั่นไม่ถูกใจ
ใครบอกว่ากล้องดิจิตอบคอมแพคธรรมดาๆ จะมีค่าไม่มากพอให้คุณได้หยิบมันขึ้นมาใช้งาน

แค่กล้องเล็กๆ ตัวนี้นี่แหละ  ที่ทำให้ชลไปอัดภาพ  มีรูปติดเต็มบ้านจนจะเป็นแกลลอรี่ขนาดย่อมไปแล้ว
แค่กล้องเล็กๆ ตัวนี้นี่แหละ  ที่ทำให้ชลได้รู้จักโลกใบเล็กที่เรียกว่ามาโคร  โคลสอัพ  ที่กล้องใหญ่ๆ ก็ทำกันได้
แค่กล้องเล็กๆ ตัวนี้นี่แหละ  ที่ทำให้ชลได้เรียนรู้ประสบการณ์  เรียนรู้คำแนะนำติชม  เรียนรู้ที่จะรัก  เรียนรู้ที่จะฝักใฝ่ในเรื่องการถ่ายภาพ
แค่กล้องเล็กๆ ตัวนี้นี่แหละ  ที่ทำให้ชลมีความสุขอย่างทุกวันนี้...

มันไม่ใช่ความผิดของคนที่ดูถูกหรือหมางเมินต่อกล้องดิจิตอลคอมแพคธรรมดาๆ หรอกค่ะ
แต่อยากให้คนเหล่านั้น... เหลียวหลังกลับมามองกล้องตัวเล็กๆ นี้สักครั้ง  แล้วคุณจะได้รู้ว่า  มันวิเศษมากแค่ไหน
ขอแค่ไม่ดูถูก  ไม่หมางเมิน  ไม่เหยียบย่ำ  คุณจะมีความรู้สึกเป็นสุขในการถ่ายภาพกับกล้องโปรตัวใหญ่ๆ ของคุณมากขึ้นอีกเยอะ
เพราะคุณ... ได้เปิดกว้างให้กับโลกของภาพถ่าย  โลกของกล้อง  โลกของความสุขของคุณมากขึ้นแล้ว...

ปล. ที่จริงกะว่าจะลงรูปสรรพสิ่งนานาเพื่อเป็นการย้ำเตือนว่า  กล้องดิจิตอลคอมแพคธรรมดาๆ ไม่ใช่สิ่งที่น่าดูถูกเลยสักนิด
แต่ขี้เกียจ... ถ้าใครยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ชลพูด  ก็ลองกลับไปดูเอนทรี่เก่าๆ ที่อยู่ใน Recommend ได้นะคะ
ถึงแม้ว่าภาพของชลจะไม่ได้สวยงามนัก  แต่ก็เพราะกล้องดิจิตอลคอมแพคธรรมดาๆ นี่แหละ  ที่ทำให้ชลเป็นสุข
แบ่งปันสิ่งเล็กๆ น้อยๆ นี้ให้คนในเอ็กทีนสัมผัสและรับรู้ไปด้วยกันได้

รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน
ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้า
สวัสดีค่ะ.