.:ชนัญชิดาที่รัก:. รักนี้มอบแด่ภาพถ่าย กล้อง และกำลังใจ

สวัสดีค่ะ

เมื่อวานวันแม่แห่งชาติ  ไม่รู้ว่า... ทุกคนไปทำอะไรที่ไหนกันมาบ้างในวันหยุดเล็กๆ หนึ่งวันที่มีความหมายนั้น
ชลอยู่ที่ตลาดกับแม่ค่ะ  นั่งร้อยมาลัยช่วยแม่ขายของ

แม่ชลขายดอกไม้บูชาพระที่ตลาดค่ะ
ขายมาตั้งแต่ชลเกิด  เป็นอาชีพที่ทำมาตั้งแต่รุ่นคุณยาย
ฐานะเราไม่ได้ดีมากมาย  อยู่อย่างพอมีพอกิน  อดอยากบ้าง  อยู่บ้านท่ามกลางความมืดมนก็เคย
แต่เราก็ไม่เคยคิดรังเกียจชีวิตและอาชีพของครอบครัว  รู้สึกดีที่เป็นอยู่อย่างทุกวันนี้ค่ะ

ปกติแล้ว  วันแม่ชลกับพี่สาวจะซื้อการ์ดสามใบให้น้าผู้หญิงสามคน
แม่สอนชลมาตั้งแต่เด็ก  ว่าไม่ได้มีแค่แม่เท่านั้นที่ดูแลเรา
ยังมีน้า  มียาย  มีคนรอบข้าง  (ครอบครัวทางแม่)  ที่ดูแลเรามาตลอด  เพราะฉะนั้นเราก็ควรตอบแทนอะไรเล็กๆ น้อยๆ
ให้ท่านได้ชื่นใจบ้าง
ปีนี้ชลทำการ์ดเองทั้งสามใบเลยค่ะ  เอารูปที่ตัวเองถ่าย  กระดาษอาร์ตที่ตัวเองมี  มาทำเอง

วันแม่  ไม่ใช่วันที่สำคัญมากมายอะไรสำหรับครอบครัวของชล
เพราะเราถือว่า  เราให้ความสำคัญต่อกันในทุกๆ วันอยู่แล้ว

มาเข้าเรื่องในหัวข้อเอนทรี่นี้ดีกว่าค่ะ

เมื่อวานนี้  ประมาณ ๑๘.๓๐ น.
นั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์  เพิ่งออกมาจากโลตัส  ท้องฟ้ามืดมากๆ ค่ะ  มืดจนดูน่ากลัว
แต่ในความน่ากลัวนั้น  ชลมองว่ามันสวยมากๆ เลย

ก็เลยถ่ายมาให้ดูกันค่ะ

เห็นที่เป็นแสงกลางรูปมั้ยคะ ?
ที่จริงแล้วตรงนั้นคล้ายๆ จะเป็นสีรุ้งอยู่ในนั้นด้วย  แต่ชลไม่ได้ถ่ายใช้ชัดเจน

รูปนี้ยังดูไม่น่ากลัวใช่มั้ยล๊า ~
เพราะมันเป็นอีกทางนึงค่ะ  รอดูภาพต่อไป  อูวววววว

ความแตกต่างของพื้นนภา  ด้านบนสว่างใส  ด้านล่างมืดทึบดูน่ากลัว
นี่คือเหตุผลที่ชลบอกว่า  เวลาท้องฟ้าเป็นอย่างนี้แล้ว  ดูสวยงามจริงๆ ค่ะ

ระหว่างทาง... ความมืดยังคงก่อตัวไม่หยุด  และเริ่มมีเสียงสะท้อนจากฟากฟ้าให้เราได้ยินกันแล้ว

ขับมาได้อีกทางหนึ่ง  เห็นความเปลี่ยนแปลงกันมั้ยคะ ?
เปลี่ยนจากสว่างบนมืดล่าง  มาเป็นมืดบนสว่างล่างไปเสียแล้ว  ทางกลับบ้านชลเองค่ะ

ระหว่างทาง ณ จุดยูเทิร์นรถ  ภาพที่สะท้อนความแตกต่าง  ด้านหน้า  ด้านหลัง... แตกต่าง สวยงาม  แต่ดูน่ากลัว

ถึงบ้านแล้วค่ะ
พอถึงบ้านปุ๊บ  ก็รีบวิ่งขึ้นห้องพี่สาว  ไปนั่งอยู่บนหน้าต่าง  แล้วก็ถ่ายรูปท้องฟ้าต่อค่ะ

ที่จริงมุมหน้าต่างพี่สาวชลถ่ายไว้เยอะนะ  แต่เอามารูปเดียวพอ  ฮ่าฮ่า

มุมหน้าต่างจากห้องของชลบ้างค่ะ
ไม่ได้ถึงกับไปนั่งบนหน้าต่างเหมือนห้องของพี่สาว  (เพราะถ้าขื่นนั่งล่ะก็  มีหวังตกลงไปตายแน่ๆ )

ตรงกับหน้าต่างพอดิบพอดี
มุมนี้ชลชอบมากเลยนะคะ  เพราะเตียงชลจะอยู่ตรงกลางของห้อง  หันหน้าเข้ากับหน้าต่างพอดี 
พอมองออกไป  บางคืนก็ดาว  บางคืนก็พระจันทร์  แหม๊... โรแมนติกดีแท้  อิอิ

ขอลง wide screen เป็นรูปสุดท้ายสำหรับวันนี้นะคะ
ถ่ายอยู่ที่หน้าต่างห้องโถงด้านบนบ้าน  ทางหน้าบ้าน

หลังจากชลเก็บภาพเสร็จไปประมาณครึ่งชั่วโมง  ฝนก็เทกระหน่ำลงมาค่ะ
อนิจจา... ความงามที่ว่ามองเห็น  กลับกลายเป็นความน่ากลัวในเวลาต่อมาได้อย่างรวดเร็ว
เขาถึงบอกกันว่า  อย่ามองที่ภายนอก  อย่าเข้าใจในสิ่งสวยงามที่มองเห็น

สีของท้องฟ้าในยามมืดมิดจะสวยเพียงใด  หากในสิ่งนั้นที่มองเห็น  กลับมีภัยความน่ากลัวตามมา

เมื่อคืนชลสงสารแม่มากๆ
กะอิแค่ตอนกลางวันก็ขายไม่ได้ดีมากเท่าที่ควรอยู่แล้ว
ตอนเย็นๆ ค่ำๆ ที่คนจะมาซื้อดอกไม้กันเยอะ  ฝนก็กลับตก... มันมักจะเป็นอย่างนี้อยู่เสมอเลยค่ะ
ทั้งวันโกน  วันพระ  วันสำคัญต่างๆ  มักมีอุปสรรคสำหรับคำทำมาค้าขายอยู่เสมอ

นี่แหละหนา... ชีวิต

วันนี้ชลมาอัพ  เพราะถ่ายรูปไว้เมื่อวาน  แล้วไม่อยากดองนานมากเกินไปค่ะ
ช่วงนี้ยังรู้สึกว่าจิตใจหมดแรงอยู่  มันอาจจะดีขึ้นมาแล้ว  แต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่ชลจะยิ้มรับกับทุกสิ่งเหมือนก่อนได้

ขอเวลาอีกนิดดีกว่า  แล้วจะกลับมานะคะ

อาทิตย์หน้าละกันเนอะ

รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ
สวัสดีค่ะ