.:ชนัญชิดาที่รัก:. รักนี้มอบแด่ภาพถ่าย กล้อง และกำลังใจ

วันหนึ่ง เมื่อได้เข้าไปเล่นเกมปังย่า
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้าไปเล่นเกมเท่าไหร่ค่ะ  เกิดอาการเบื่อ ๆ อย่างไรไก็บอกไม่ถูก

วันหนึ่งเข้าไป  ก็เข้าไปเล่นกับลูกสาวในเกมคนหนึ่ง
แล้วลูกสาวก็พาเพื่อนเข้ามาเล่นด้วย

ปกติแล้ว  ถ้ามีคนที่ไม่มักคุ้นอยู่ด้วย  เราจะพูดไม่มากเท่าปกติ
แต่จะเป็นผู้ฟังที่ดีเสียมากกว่า

ทีนี้ ... เกิดเรื่อง ๆ หนึ่งขึ้นค่ะ

เพื่อนของลูกสาวที่เข้ามาเล่นด้วยนั้น
เวลาที่น้องเขาพิมพ์มานั้น  จะชอบพูดซ้ำ ๆ โดนใช้ ( ฯ ) แทน ( ๆ )
ตอนแรกเราคิดว่า ... เอ ... น้องเขาคงไม่ได้ตั้งใจ หรือเราสายตาไม่ดีรึเปล่าหว่า
แต่ไป ๆ มา ๆ  อะเย้ยยยยยย  น้องเขาใช้ทุกคำ ทุกครั้งเลยแฮะ

แล้วเราเป็นประเภทที่ ... เห็นภาษาอย่างนี้นาน ๆ มันทนไม่ได้จริง ๆ
ก็เลยถามน้องเค้าออกไป  และก็เกิดบทสนทนาย่อม ๆ (หรือเปล่า) ขึ้นประมาณนี้

เรา : น้องคะ น้องจะย้ำความหมายเดิมรึเปล่า

น้องคนนั้น : ใช่ ฯ

เรา : แล้วทำไมน้องใช้ตัว ฯ ตลอดเลยอะ  ใช้อย่างนี้ไปตลอด  ระวังจะกลายเป็นคนเขียนภาษาวิบัติน้า

น้องคนนั้น : วิบัติรายยย

เรา : เอ่อ ... ( แล้วเราก็เงียบไปในวินาทีนั้น  ด้วยไม่เข้าใจว่าน้องเขากำลังกวนประสาทเรา  หรือไม่รู้จริง ๆ)

ลูกสาว : ก็มันจะวิบัติไง

น้องคนนั้น : วิบัติคืออะไรอะ

เรา : ภาษาวิบัติ  คือภาษาที่คนไทยในสมัยนี้  มักจะเขียนคำนั้นผิดแปลกไปจากคำเดิม  อาจจะใช้การสะกดคำไม่ถูกต้องเหมือนอย่างน้องน่ะค่ะ

น้องคนนั้น : ก็ไม่ได้เรียนเน้นไทย

เรา : อ่า ...  (หมดคำจะพูด)

ลูกสาว  :  ถึงจะไม่ได้เน้นไทย  แต่ยังไงเราก็เรียนมาตั้งแต่เกิดนะภาษาไทยอะ

เด็กคนนั้น : ก้อม่ายรู้จริง ฯ นี่

เรา : ก็ฝึกสิคะ  การที่น้องไม่รู้ภาษาไทย  และยังเขียนแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จะทำให้ภาษาวิบัติได้ด้วยตัวของน้องเองนะ

น้องคนนั้น : โท๊ษคร๊าบบบ

เรา : โทษ หรือ ขอโทษ ไม่มีไม้ตรีนะคะ

น้องคนนั้น : เฮ้อ ไม่พูดกะด้าย

จากนั้นน้องเขาก็เงียบไปเลยค่ะ
คงจะด้วยความไม่พอใจหรืออย่างไรไม่ทราบได้  แต่น้องเขาเงียบไปนานมาก ๆ เลยนะเนี่ยนะ  เหอเหอเหอ
เราก็เลยลองซิบคุยกับลูกสาว  ลูกก็บอกว่า  ก็มันเป็นเรื่องที่ควรจะแนะนำ สั่งสอนกันนี่นา  แม่ไม่ผิดหรอก

แต่จนแล้วจนรอด  น้องเขาก็ไม่พูดแม้แต่คำเดียวเลยค่ะ
แล้วเราก็ทนไม่ได้ ... ถึงแม้ว่าเราจะเป็นคนสอนเขาจนเขาเงียบเองก็เถอะ
แต่ยิ่งเขาเงียบ  เรายิ่งรู้สึกไม่ค่อยดีค่ะ  ก็เลยลอง ๆ พูดไป

เรา : เอ ... เพื่อนลูกสาวเงียบไปเลยน้า ~

เด็กคนนั้น : ก็พูดไปเดี๋ยวก็ผิดอีก  ก็เลยเงียบดีกว่า

อืม ... เพราะไม่พอใจจริง ๆ ใช่ไหมนี่  เหอเหอเหอ

เรา : พี่ขอโทษแล้วกันนะที่สอนน้องไป  แต่สอนเพราะเป็นห่วงนะ  ตอนนี้อาจจะยังไม่มีผลเท่าไหร่  แต่พอเราเรียนมหา'ลัย เรียนจบทำงาน ตอนนั้นเราจะลำบากเพราะการใช้ภาษาไม่ถูกต้องนะ

น้องคนนั้น : อืม ...

เอ่อ ... ดูเหมือนน้องเขาจะไม่พอใจเข้าแล้วจริง ๆ ค่ะ

เรา : ยังไงพี่ก็ขอโทษแล้วกันน้าถ้าทำให้เราไม่พอใจอะ

น้องคนนั้น : ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ  ช่างมันเถอะ

จบเกมพอดี
พอจบเกมก็เลยถึงเวลาแยกย้ายกันไป

อยากขำก็อยากขำ  แต่จริงจังก็จริงจัง
การที่เด็กอายุ 17 ปีคนหนึ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภาษาวิบัติคืออะไร  ๆ กับ ฯ ต้องใช้อย่างไร
มันก็ทำให้รู้สึกแย่ ๆ ไปอีกแบบได้เหมือนกัน

จนเมื่อหลายวันก่อนได้มีโอกาสคุยกับลูกสาวคนนี้อีกครั้ง
ลูกเล่าให้เราฟังว่า  เพื่อนคนที่เราสอนเรื่องภาษาเขาไป  ถามถึงเราด้วย
เขาถามว่า "ครูสอนภาษาไทยไม่มาหรอวันนี้น่ะ"

เราฟังแล้วเราขำนะ  เออ ... ยังจะมาประชดนิด ๆ อย่างน่ารักถึงเราได้อีกด้วย

ลูกสาวบอกว่า  ตั้งแต่วันนั้นมา  พอเจอกันแล้ว  ไม่เคยเห็นเขาใช้ภาษาผิดอีกเลย
ถึงแม้ว่าจะมีภาษาที่ไม่ถูกต้องออกมาบ้าง  แต่ก็นับครั้งได้เลย  น้อยมาก ๆ

โอ้ว ... ฟังแล้วรู้สึกดีนะเนี่ยนะ !

บางที  เด็กที่ดูดื้อรั้นในยามที่โดนผู้ใหญ่สั่งสอนด้วยความห่วง
แต่ในท้ายที่สุด  เขาก็สามารถที่จะเรียนรู้และแก้ไขในจุดนั้นได้ด้วยความยินดี (หรือเปล่า)

ถึงตอนนี้  เรารู้แล้วว่า  บางที  การที่เราตักเตือนแนะนำใครเพียงเพราะเห็นว่าเป็นสิ่งที่ผิด
แล้วเขาก็ยอมทำตามแต่โดยดี  แม้จะลับหลังจากที่เราไม่อยู่  ไม่รับรู้แล้วนั้น
ก็ถือว่า ... ผลตอบรับที่เราได้มาหลังจากนั้น  ก็คุ้มค่ามากเลยทีเดียว

โอ้วววว  วันนี้ยาวนะเนี่ย
ฮ่าฮ่าฮ่า

อันที่จริงเรื่องนี้เกิดขึ้นมาเกือบ ๆ เดือนได้แล้วล่ะค่ะ
แต่เพิ่งมีโอกาสได้มาเล่าสู่กันฟัง ก็วันนี้

ครั้งหน้าเดี๋ยวจะเอารูปที่ถ่ายที่สวนสาธารณะหนองประจักษ์ จ.อุดรธานี มาให้ดูกันเนาะ !
(มีใครอยากดูไหมน้อ ~ พอมีกล้องเลยเห่อถ่ายรูปตลอดเลยค่ะ)

ไว้เจอกันครั้งต่อไปจ้า !~