.:ชนัญชิดาที่รัก:. รักนี้มอบแด่ภาพถ่าย กล้อง และกำลังใจ

*อาจเขียนเยอะ หรือรูปเยอะ แล้วแต่พิจารณารับชม ... นะจ๊ะ

วันอังคารที่ 7 เมษายน 2552
วันที่ใครหลาย ๆ คนต่างรอให้มาถึง  และในที่สุด ... ก็คือวันนี้

เวลาประมาณสิบนาฬิกาสามสิบนาที  เราและน้อง ๆ ได้ยืนรถไฟฟ้าบีทีเอส 
เพื่อไปเจอกับคนอีกกลุ่มหนึ่งที่สถานีพร้อมพงษ์ ...
ใช่แล้วค่ะ !  วันนี้เราพ้องพี่น้องชาวคลับในเกมปังย่า  นัดมีตติ้งกันจ้า !!

สถานที่ที่เรานัดหมายกันคือบีทีเอสพร้อมพงษ์  จากนั้น  จึงเดินเท้าไปตามทาง
เพื่อไปสถานที่แห่งหนึ่ง  ที่ ๆ เคยคุยกันแล้วคุยกันอีก  ว่าอยากจะลองไปกันเหลือเกิน
เป็นสถานที่ที่ไม่เคยมีใครไป  ไม่เคยมีใครสัมผัส  และไม่มีใครรู้ว่า  ที่นั้นจะเป็นอย่างไร
เพียงเพราะแค่เคยสัมผัสผ่านการรีวิว  รูปภาพ  ประสบการณ์  ของคนอื่นที่เคยไปมาเท่านั้นเอง

และสถานที่แห่งนั้นก็คือ ....

Cafe' Buongiorno

ร้านเค้กบุฟเฟ่ต์ราคาพอประมาณ (หรือเปล่า) ที่ตัดสินใจมากัน
กว่าจะเดินมาถึง  ทั้งร้อน  ทั้งเหนื่อย  ทั้งปวดท้อง  อูย ... อะไรจะทรมานขนาดนั้น !
เคยได้ยินคนพูดกันมาว่า  ต้องเดินเข้าไปในซอยลึกพอประมาณ  แต่ก็ไม่นึกว่าจะลึกขนาดนี้ !~
ปาดโถ้ววว  เดินกันขาลาก  ด้วยความที่ม่เคยมาเดินด้วย  และ ... เกิดความงง  ฮ่าฮ่า
แต่ในที่สุด  ทั้ง 10 คนก็มาถึงที่นี่นะคะ

เอาล่ะ !  ถึงที่หมาย  มิรอช้า  ขอเลือกนั่งข้างในที่มีแอร์เย็น ๆ หน่อยก็แล้วกัน
อันที่จริงเราอยากนั่งข้างนอกนะคะ  เพราะคิดว่า  บรรยากาศข้างนอกร่มรื่นมาก ๆ
แต่ด้วยความที่เหนื่อยและร้อนจากแสงแดดเจิดจ้าก่อนมาถึงร้าน  ทุกคนจึงลงความเห็นว่านั่งแอร์
รวมทั้งเราเองด้วยนั่นแหละน้อ  ฮ่าฮ่า

จับจองที่นั่ง  โยกย้ายโต๊ะเก้าอี้มาต่อกันเสร็จปุ๊บ  หันไปมองรอบข้าง
เอ้า ! เด็กน้อยหายไปไหนกันเยอะเลย  ได้ความว่าไปตักเค้ก  เราก็ขอไปตักบ้างล่ะเด้อ !!

ไปยืนมอง  โอว ... ของน่ากินเยอะแฮะ  เยอะแยะจนเลือกไม่ถูก
จึงเลือกมาได้เพียงเท่านี้ 

อะ !  แบ่งออกมาทีละชิ้น  กินทีละชิ้น  อืม ... ค่อนข้างที่จะอร่อยทุกชิ้นเลยนะคะ
เราไม่รู้นะว่าอะไรเรียกว่าอะไร  ขอให้ได้กิน  ฮ่าฮ่า  และเรามีความรู้สึกว่า

เค้กสตรอเบอร์รี่  อร่อยดีนะ  เป็นชิ้นแรกที่เรากิน  ไม่เลี่ยนจนเกินไปด้วยค่ะ  พอเหมาะ ๆ

ชิ้นที่สองคือเค้กส้ม  สัมผัสแรกเมื่อลิ้มรสชาติจากปลายช้อน  โอวจอร์ช ... มันเปรี้ยวดีนะเนี่ย !
เปรี้ยวอมหวาน  อร่อยดีค่ะ  มากินที่นี่ในวันนี้  เราชอบเค้กส้มที่สุดแล้ว  อร่อยจริง ๆ เสียดายที่ไม่มีเค้กมะนาว ^^"

ชิ้นที่สามคือเค้กเชอร์รี่  เชอร์รี่เป็นลูก ๆ รสเปรี้ยวหวานมันกำลังดี  ชิ้นนี้ก็อร่อยค่ะ  แต่เราก็ยังรู้สึกเฉย ๆ อยู่

มาชิ้นที่สี่นี่สิ ... เค้กบลูเบอร์รี่  ที่จริงเราชอบบลูเบอร์รี่มากนะคะ  แต่พอกัดเข้าไปคำแรกปุ๊บ
โอ๋ย ... ดิฉันจะเมาเด้อคุณขา ... เราไม่รู้ว่าทำไมรสชาติถึงออกมาเหมือนมีกลิ่นเหล้าอยู่ด้วย  แต่กินแล้วรับรสได้เลยอะ
ก็เลย ... โบ้ยโซ้ยให้คนอื่นเขากินต่อแทน  ฮ่าฮ่าฮ่า

อ่ำอ้ำสักคำไหมคะ ... เค้กส้มชิ้นนี้

อร่อยมาก ๆ เลยอะ  ชอบจริง ๆ นะเนี่ยชิ้นนี้ !!

พอทานครบสี่ชิ้นแล้ว ... ต่อไปที่เราทำคือ นั่ง นั่ง และนั่งค่ะ
ไม่ใช่เพราะอะไรนะ  คือแบบ ... อิ่มมากจนไม่อยากจะลุก
พอมองไปรอบ ๆ แล้ว  บางคนยังกินอยู่เลย  แต่ของก็เริ่มหมดแล้ว
ดูรก ๆ ดี  ชอบจัง ... ให้ความรู้สึกว่า  เรามาเพื่อกินเค้กที่นี่จริง ๆ นะ

เมื่อถึงเวลาที่พอจะลุกขึ้นได้แล้ว  ก็ถึงเวลาถ่ายรูปค่ะ !!

เอาเป็นถ่ายสถานที่ก่อนละกัน
ที่จริงถ่ายไม่เยอะเท่าไหร่นะคะ  เกรงใจคุณคนดูแลร้าน (ท่าทางเหมือนหัวหน้าเด็กเสิร์ฟ)
แกชอบมายืนมองเขม็งเชียวค่ะ -*-  เลยถ่ายไม่เยอะเท่าไหร่
ก็เท่าที่มีนี่แหละ  เอามาลงให้(เกือบ)หมดเลยละกัน !

ตรงนี้คือด้านข้างของโต๊ะเราค่ะ  แต่โต๊ะเราไม่ใช่แบบนี้
เรานั่งหันหน้ามาทางนี้พอดี  เห็นแล้วชอบ  ก็เลยถ่ายเก็บไว้ค่ะ

อีกมุมนึงของด้านนี้  ที่เรานั่งอยู่ติดประตูของด้านนอกแล้วค่ะ
มองหน้าต่างด้านนั้นก็ดี  มองประตูก็ดี  เพราะมองไปทางไหน
ก็มีแต่ต้นไม้  ธรรมชาติ  รื่มรมย์ทั้งนั้นค่ะ ^^

ทางเดินเข้าไปตักเค้กค่ะ
ประตูด้านหน้าคือประตูที่ซ่อนเค้กหลากหลายเอาไว้  และกระจกหน้าต่างด้านข้างขวา
คือที่ที่พวกเรานั่งอยู่ค่ะ ... อยู่ใกล้ทั้งที่ตักเค้ก  ทั้งธรรมชาติ  สบายอารมณ์ดีจริง ๆ ค่ะ

ตอนแรกที่เดินเข้ามา  เราก็เจอโต๊ะตัวนี้เลยค่ะ

ก็โต๊ะตัวนี้แหละ  ที่อยู่นอกประตูนั้นออกมา  เราชอบหมอนอิงของทางร้านมากเลย
ทั้งลวดลาย  ทั้งความนุ่ม  ทั้งขนาดของใบ  โอว ... นอนได้สบายเลยอะ  ฮ่าฮ่า

โต๊ะข้าง ๆ กันเลยตัวนี้  นั่งบนโต๊ะสวยงามท่ามกลางธรรมชาติจ้า
ตอนเราจะกลับ  ก็มีผู้หญิงกลุ่มนึงเข้ามานั่งเหมือนกัน
อืม ... ที่จริงถ้าไม่ร้อน  ก็อยากจะนั่งมุมอย่างนี้เหมือนกันน้อ ~

ทางที่เราเดินเข้ามาค่ะ ... เราไม่ได้เดินเข้าหน้าร้านเลย  แต่เข้ามาทางด้านข้าง  ก็จะเป็นทางนี้ค่ะ
สวยเนอะ ... ต้นไม้เยอะจริง ๆ ค่ะร้านนี้  ชอบ ๆ

บรรยากาศมาพอประมาณแล้ว ...
มาทำความรู้จักกับผู้ร่วมขบวนการกันดีกว่าเนอะ !!

น้องภูมิ และ น้องเก่ง

สองคนนี้  ถือว่าเป็นการประเดิมเปิดกล้องเลยค่ะ  พอนั่งลงปุ๊บ  เราก็จับถ่ายรูปเลย
แต่แหม ... สองลิงนี้  ไม่ยอมใกล้กันค่ะ  เราบอกให้เขยิบเข้าหากันนิด ๆ
ไม่มีเขยิบหรอก  เป็นเราเองที่ต้องปรับมุมให้ถ่ายได้  ก็เลยได้ภาพมาเยี่ยงนี้แล ...

เก๊กหล่อกันจั๊งง  เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกก

น้องเติก

น้องคนนี้มาจากชลบุรีเชียวนา ... อู้ว !
ตอนแรกบอกว่า ถ่ายรูป ๆ  "อุ่ย เดี๋ยวเจ๊  ไม่รู้จะเก๊กยังไงอะ"
ว่าแล้วน้องเติกก็หยิบส้อมตักเค้กขึ้นมางับซะงั้น แล้วก็เก๊กออกมา ได้ดังนี้แล ...

ลูกแคท  ลูกโบว์  น้องขวัญ

สามคนนี้นั่งติดกัน  เราก็นั่งข้างลูกแคทค่ะ  ก็เลยจับถ่ายซะ !!
อยากรู้จริง ๆ ว่าตาของทั้งสามคนทำด้วยอะไร  ทำไมถึงมองไม่ค่อยจะเห็นขนาดนั้น
สงสัยแค่ว่า ... เวลาปกติ  ลืมตากันบ้างหรือเปล่า  หรือชอบหลับตา  ทำตาหรี่อยู่อย่างนี้
กร๊ากกกกก  แม่ล้อเล่นนะ  เจ๊ล้อเล่นนะ  สาว ๆ ทั้งหลายยยย !!

อีกซักรูปกับลูกแคท 
เธออิ่มมาก  เมื่อโบว์กับขวัญหนีหายเข้าไปในกลีบเมฆ (ไปเข้าห้องน้ำ)
เธอก็ล้มตัวลงนอนอย่างสุขสบาย  เย็นกายเย็นใจ  หารู้ไม่ ... ว่าคุณแม่สุดสวยของเธอ
ถ่ายรูปนี้เอาไว้ซะอย่างนั้น !!

น้องแฟร์ กับ น้องริน

สองคนนี้  เป็นน้องในเว็บบอร์ด (ใช่หรือเปล่า) ของลูกแคทค่ะ
หนีบมาด้วย  เรานั่งห่างไกลกันมากเลยกับสองสาว  จะถ่ายรูป  ก็เลยถ่ายได้เท่านี้อะจ๊ะ
ตอนอยู่ร้านเค้กไม่ได้คุยกันด้วยแหละ  ได้คุยกันเยอะหน่อยก็ตอนเล่นไอซ์สเก็ตน้อ

น้อง ๆ น่ารักดีนะจ๊ะ

เอ้า ! ลืมได้ไง !  เจ้าของบล็อกค่ะเจ้าของบล็อก

เนื่องจากหน้าตาอุบาทว์  จึงขอทำการปิดหน้าชั่วคราว  ฮ่า ~

เมื่อการเขมือบเค้กจบสิ้นลง ... ก็ถึงเวลา .......
เช็คบิลล์ เก็บตังค์ !!

ทุกคนดูขมักเขม้นในการเก็บสตุ้งสตางค์กันเป็นอย่างมาก !
ก้มหน้าก้มตา  เอื่อยเฉื่อยหยิบแบงค์ออกจากกระเป๋าของตัวเองให้ได้ช้าที่สุด
เย้ยยยย  ไม่ใช่ !  ทุกคนออกค่ากินด้วยความอยากออก  ไม่มีอ้อยอิ่งค่ะ

ผลลัพท์ของการกินในครั้งนี้  ออกมาคือ คนละ 187 บาท
ค่าเค้ก หัวละ 129 บ. ค่าน้ำ 30 บ. อ่าว ... แล้วค่าอะไรอีกอะ  ลืมค่ะ
คือตอนเขาเก็บตังค์กัน  เราไม่ได้ฟังว่ามีอะไรบ้าง  ก็เลยไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาเล้ยยยยย ฮ่า

เอาเป็นว่า  การกินในครั้งนี้ก็คุ้มแหละเนอะ !

เอ้า  ก่อนกลับ  ถ่ายรูปหมู่กันหน่อยนะคะ

หนึ่ง ..  สอง ....  สั้ม !!

เอ๊ะ ... เหมือนลืมอะไรไป
อ๋อ  เรายังไม่ได้ถ่ายค่ะ !!  เป็นตากล้องอย่างเดียวเลย
อะ ... ขอถ่ายบ้างเด้อพี่น้องเด้อออออ

เย้ ~ รู้สึกว่าตัวเองดำยังไงบอกไม่ถูก  เมื่อด้านหน้าที่ยืนเรียงราย ... ทุกคนผิวขาวกันหมด
ยกเว้น เรา ค่ะ !!!

ง่า ... ที่จริง  มีตติ้งยังไม่หมดเพียงเท่านั้น !!

เมื่อเวลาสิบสี่นาฬิกา โดยประมาณ
พวกเราเดินทางไปยังเอ็ดพรานาด (เขียนผิดอย่าว่ากัน  ขนาดพูดยังจะพูดผิดเลย กร๊ากกก)
ไปทำไมน่ะเหรอคะ ?  เราไปเล่น ไอซ์สเก็ต กันค่ะ !!

แปะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ทำไมต้องปรบมือแปะ ๆ น่ะหรือ ? เพราะว่า ในจำนวนเก้าคนที่ไปเล่นกันนี้
(น้องขวัญหลีกทาง ขอตัวกลับก่อนจ้า)
มีแค่สามคนเท่านั้นที่เล่นเป็น  หนึ่งคนเล่นอย่างคล่อง  สองคนพอไปได้  นอกนั้น ...
เอ่อ ... ตัวใครตัวมันแล้วกันนะจ๊ะ !!

พอลงสนามไอซืปุ๊บ  อูยยย  ความรู้สึกอยากเล่นมันก็มีอยู่หรอกค่ะ
แต่คนมันไม่เคยง่ะ  มันก็กลัวจะล้ม  กลัวจะพลาดเยอะ  เป็นธรรมดา

เหมือนจะมีคนสอน ... เหมือนได้ยินผ่านหูมาแว่ว ๆ
แล้วคนสอนก็เลยผ่านไป  ไปสอนลูก ๆ น้อง ๆ แทน
ฮ่วย !  ใครจะไปรู้  ว่าอะไรเป็นอะไร  ก็มั่ว ๆ ไปสิคะ

เล่นไปเล่นมา  สนุกนะเนี่ยยยยยยย !!

ปื้ดดดดดดดดดดดดดดดด  ปื้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด  ปื้ดดดดดดดดดดดดดด

น้องที่มาเล่นด้วยกันถามว่า "พี่เล่นครั้งแรกจริงหรอ  พี่ก็เล่นเป็นนี่นา  ไหนว่าไม่เคยไง"

เอ้าเวรกรรม ! ก็ไม่เคยอะสิคะ
แต่เพราะมองคนนู้นคนนี้เล่น  มันก็เลยท่าทางพริ้วตามเฉย ๆ แหละ  ฮ่า ~

แต่ขอบอก  เล่นสามชั่วโมง  ล้มแค่สองครั้งเอ๊งงงงง
ครั้งแรกล้มด้วยตัวของตัวเอง  เบรกไม่อยู่  แต่ล้มเบา ๆ พอให้ก้นเปียกชื้น  อิอิ
รอบสองเนี่ยสิ  ไม่ใช่เพราะตัวเองเล้ยยยย  แต่น้องที่เค้าเล่นตัดหน้ามา  อยู่ ๆ จะล้มซะงั้น
ด้วยความเป็นนางฟ้าใจดี  เลยเข้าไปช่วยพยุง ๆ ไม่ให้น้องเค้าล้ม
แต่ไหง ... เรากลายเป็นคนล้มลงไปเองไม่รู้อะ  ล้มแรงด้วย
เพราะแรงของน้องเขาที่จะล้มลงมาตอนแรกเหมือนจะแรงพอสมควร 
แล้วยิ่งเราจะเข้าไปช่วยไม่ให้ล้ม  เพื่อที่จะไม่ให้ล้มทั้งคู่  กลับกายเป็นว่า
ด้วยแรงกระชากตัวของน้องเขา  ทำให้เรานั่นแหละ  ล้มไปเอง ... ล้มอย่างเจ็บแสบมาก !

แสบแผลนะคะ  ไม่ใช่แสบจิตใจ -*-

ข้อศอกเป็นแผลเลยอะ  เลือดออกนิด ๆ  แต่น้ำแข็งมันกัดด้วย  ก็เลยเป็นตุ่มปูดเลย
หัวเข่าก็ถลอก ... ดู ๆ แล้วเหมือนไม่มากมายอะไร  แต่เราแสบจริง ๆ นะ -*-
แต่ว่า  ก็ช่างมันเถอะ  ถือว่าช่วยให้เด็กน้อยไม่ล้มลงเจ็บละกัน

ตอนเดินออกจากลาน  น้องเขาสิ่งเข้ามา  ถามว่า

"พี่ครับ  พี่เป็นอะไรมากมั้ยครับ"

"อ๋อ ... ไม่เป็นไรค่ะไม่เป็นไร  น้องไม่เป็นไรนะ  ดีแล้วๆ"

อื่ม ..... อื่ม ...............  มันก็ไม่เป็นอะไรจริง ๆ นั่นแหละ
แต่พอน้องเค้าถามเราเสร็จปุ๊บ  น้องก็ถอยห่างออกจากลาน  แบกกระเป๋าหนีกลับไปเลย

ฮ่า ~

เมื่อเล่นเสร็จ  กินแม็คต่อ
เหตุการณ์ไม่มีอะไรมาก  มีเพียงสิ่งนี้

มันคืออะไรเอ่ย ?
มันคือเฟรนซ์ฟรายค่ะ !

ทำไมมันถึงกองเยอะในถาดขนาดนั้น  เหตุผลคือ ... มีกันอยู่เจ็ดคน
และเพื่อความสะดวกในการใช้พื้นที่  ก็ให้เอาของทุกคนมารวมกันซะ
ผลที่ได้คือเฟรนซ์ฟรายภูเขาทอง -*-

เยอะมากกกก  เยอะมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ
แทนที่จะอิ่มเบอร์เกอร์  อิ่มไก่  แต่กลายเป็นอิ่มเจ้าสิ่งนี้แทน = =

เหมือนจะเป็นเรื่องน่าสนใจ  บรรดาคนที่ไปด้วยกันควักมือถือออกมาถ่ายกันอย่างสนุกสนาน
และในขณะที่เราเป็นหนึ่งในนั้น  และกำลังถ่ายอยู่นั่นเอง

เอ่อ ... น้องครับ  ตูถ่ายเฟรนซืฟรายอยู่เฟ้ยยย  แหม ... โผล่เข้ามาได้ยังไง๊
อีกคนก็ถ่ายอยู่เหมือนกัน  อืม .... เราชอบภาพนี้นะ  ยิ้ม ๆ ดี  ฮ่าฮ่า

ขากลับในตก  เปียกปอน  แย้กกกกกกกกกกกกกกกกกก

และตอนนี้  เพลียมาก ๆ เลยค่ะ
ขอจบบล็อกในวันนี้แต่เพียงเท่านี้ละกันนะคะ

สวัสดีค่ะ !